Zweden op z'n best

Onze zomervakantie begint als ik vrijdag 18 juli ‘s middags thuis kom. De dag ervoor is nog juist op tijd de nieuwe auto geleverd. Om onze ligfietsen in de auto te vervoeren, maak ik samen met Petra een plank met uitsparingen voor de fietswielen. Het is passen, meten, zagen en vijlen, maar uiteindelijk kunnen de fietsen goed achterin de auto staan. Al onze overige vakantiespullen leggen we naast de fietsen in de auto.
Ons plan anderhalve week met de ligfietsen rond te trekken in Zweden en een week op een camping bij te komen kan in uitvoering.
In twee dagen rijden we via snelwegen en over tolbruggen door Denemarken naar Zweden.
Bij aankomst in Zweden breekt het mooie weer door. De voorspellingen tonen twee weken schitterend weer met temperaturen van 25 tot 30 graden.
De eerste vakantiedag in Zweden maken we per fiets een verkenningstocht vanaf de camping.
Op woensdag 23 juli laten we onze auto en overbodige spullen achter en vertrekken voor een negendaagse rondreis door Halland en Smaland.
De route voor deze reis heb ik thuis in de GPS gezet en we laten ons onderweg verrassen door wat we allemaal tegenkomen.


Om de autowegen te vermijden, gaat de route over smallere wegen. Na verlaten van de hoofdwegen blijken deze smallere paden veelal half verharde paden met grind te zijn. Goed te begaan met de ligfietsen, hoewel op hellingen met veel grind onze banden wel af en toe slippen.
De paden gaan door mooie natuurgebieden. Bossen waar tussen gekapte bomen en wortelrestanten en steeds weer aanblikken van meertjes. Onderweg wel veel kleine dorpjes, maar weinig plaatsen waar we koffie kunnen drinken of wat kunnen kopen.
We rijden twee dagen door het binnenland van Zweden richting de kust en overnachten die dagen in stuga’s . Op onze derde fietsdag treffen we veel asfalt en tussendoor slechts kleine stukken half verharde wegen. Het landschap wordt steeds vlakker, we zien meer landbouwgrond, weilanden en bebouwing en er komen meer fietsers op de weg. ’s Middags bereiken we de kust en koersen naar onze camping aan het strand. Hier zetten we voor de eerste keer in deze vakantie onze tent op.
De drie volgende dagen vertoeven we aan de kust. Relaxed volgen we de Zweedse Ginstleden, een met bordjes aangegeven fietsroute . Onderweg genieten we van mooie uitzichten over de zee; met afwisselend ruige rotspartijen en dan weer zandstrand. We doorkruizen leuke toeristische dorpen en verbazen ons over de vele honderden op elkaar gepropte strandhuisjes. En uiteraard houden we hier regelmatig tussenstops voor koffie op een terras of picknicklunches in de natuur.


Het weer blijft ons goed gezind en we vermaken ons ook met de tent op de campings prima. Veelal zijn er een mooie keukens voorhanden, waar we zelf kokkerellen. Een enkele keer koken we op onze brander voor de tent en eenmaal laten we ons verwennen bij een pizzeria.
De supermarkten in Zweden zijn niet talrijk aanwezig, maar wel goed geoutilleerd. Zonder problemen kunnen we op de hele route steeds goed inslaan voor onderweg en op de camping.

De zevende dag van onze expeditie verlaten we de kust om met een omweg door de binnenlanden in drie dagen terug te rijden richting onze auto. Al na zo’n vijftien kilometer merken we de verandering in het landschap. De bossen zijn weer aanwezig en de hellingen worden steiler. Hier is meer inspanning nodig dan aan de kust. En hoewel we soms gewoon op doorgaande autowegen moeten rijden, is het wel veel rustiger en blijft de natuur mooi. In dit deel van de route spotten we in totaal zelfs vijf herten.


De laatste fietsdag laten we onze tent met veel spullen achter en gaan licht bepakt op weg naar ons startpunt. ’s Middags om half één staan we op de pont bij de eerste camping en worden naar de overkant gebracht. Naast de parkeerplaats op een picknickbank met uitzicht over het meer eten we onze lunch. Daarna rijden we de auto naar de parkeerplaats. De fietsen en andere bagage laden we in en dan keren we terug naar onze tent.

De weerprofeten hebben een omslag aangekondigd. We kiezen daarom voor een luxe stuga om nog enkele dagen te relaxen.
Vijf dagen later keren we huiswaarts. We kijken terug op een geslaagd avontuur in Zweden.

Onze fietsroute:


Woensdag 23 juli: 74 km van Bolmsö Island naar Bökhult
Donderdag 24 juli: 51km van Bökhult naar Markaryd
Vrijdag 25 juli: 69 km van Markaryd naar Mellbystrand
Zaterdag 26 juli: 85 km van Mellbystrand naar Falkenberg
Zondag 27 juli: – rustdag -
Maandag 28 juli: 84 km van Falkenberg naar Åsa
Dinsdag 29 juli: 52 km van Åsa naar Örby
Woensdag 30 juli: 80 km van Örby naar Hestra
Donderdag 31 juli: 58 km van Hestra naar Bolsmö Island

Onze foto’s: http://picasaweb.google.com/ligfietsalbum/FietsvakantieMetDeLigfietsDoorEenStukjeVanZweden

Rondje Zeeland 220 km

Lange tochten met de Quest rij ik het liefst met een klein briesje en start ik met veel wind bij voorkeur met een lang traject tegen de wind.
De weerprofeten voorspellen voor vandaag droog weer, maar wel met een tot kracht vier of vijf aanwakkerend zuidwesten wind.
Om inderdaad met tegenwind te kunnen beginnen, richt ik mijn eerste traject langs Rotterdam richting de Nieuwe Waterweg.
Dat lijkt me een mooie start voor een Rondje Zeeland.
Op het web heb ik diverse snelfietsroutes gevonden en met mijn routeprogramma en enkele tussenvoegingen heb ik deze gekoppeld tot een lange track.
Vanuit huis rij ik langs de Rottemeren door Pijnacker naar Delft. Ik ben niet bekend met fraaie overgangen ter plaatse van de A13 en kruis dus dwars door de stad. Aan de andere kant koers ik richting Schipluiden en vanaf hier over een mooie polderweg langs de vaart naar Maasland. In het dorp zie ik in een flits een terras met een groepje wielrenners. Dat moet wel garant staan voor goede koffie en appeltaart, dus zonder lang nadenken ga ik in de remmen en strijk neer aan een tafeltje. Na de eerste vijftig kilometer smaakt deze koffie met gebak voortreffelijk.


Vanaf het restaurant naar de pont is nu een klein stukje. Met enige omzwervingen kom ik dan ook al snel aan het water. De veerboot ligt aan de overkant en voordat ik daar uiteindelijk ook ben zijn er weer twintig minuten voorbij. Via Rozenburg schamp ik de Europoort om over de Harmsenbrug het eerste eiland op te rijden. Bij de brug pak ik mijn camera om een plaatje te schieten van de kolossale betonnen windvangers. Een meid op skates doet hetzelfde, maar richt haar camera in andere richting om mij, de Quest of allebei vast te leggen.
Mijn track voert verder over heel rustige Zeeuwse paden. Over de Haringvlietsluizen en langs Ouddorp bereik ik na 95 km de Brouwersdam. Op het oude, vertrouwde surfstekkie strijk ik neer voor een korte pauze. Genietend van de heen en weer flitsende surfers en van mijn boterhammen komen mijn spieren weer even tot rust. Een voorbij lopende surfer oppert dat ik er ook maar een zeiltje op moet zetten en dat had ik zojuist ook per sms vernomen.


Een twintig minuten later klim ik weer in de fiets en om half twee richt ik mij, toch maar zonder zeil, op het einde van de dam. Hier sla ik links af richting Brouwershaven en begint de terugtocht met de wind op de staart.
Over uitgelezen Questpaden kom ik bij de Grevelingendam. Bij de sluizen halverwege moet ik stoppen omdat er net geschut wordt. Dat duurt wel even want de schippers op het water zijn het niet echt met elkaar eens. Na 125 km is dit voor mij niet zo´n punt en eet ik kijkend naar de boten rustig mijn appel. Ik vervolg over Oostflakkee en steek via de dam de Volkerak, het Haringvliet en het Hollandsch Diep over. Via Strijen leidt de dijk me naar de Kiltunnel. Bij de ingang staat een snelheidsverbod voor fietsers, maar ik kan er niets aan doen dat de teller van de Quest zonder trappen toch op 65 km/uur komt te staan. Met de klim uit de tunnel schiet de kramp in mijn bovenbeen. Er zit niets anders op dan na 175 km een paar rondjes om de fiets te lopen. Gelukkig helpt het en kan ik rustig weer verder trappen. Ondertussen ben ik op bekend terrein en vind gemakkelijk mijn weg naar de watertoren in Dordrecht. Haast traditiegetrouw zoek ik het terras op en vul mijn energie nu aan met twee cola en een ham kaas tosti. Toevalligerwijs is Monic ook bij de watertoren. Ze vraagt me of ik voor de winkel kom. Dit is natuurlijk niet zo, want ik weet dat de winkel normaal alleen de eerste zondag van de maand open is. Monic helpt een groepje fietshuurders van hun spullen af en daarna maken we een praatje. Uiteindelijk verlaat ik de winkel toch met twee nieuwe binnenbanden en zet me schrap voor de laatste 35 km. Door bekende polder arriveer ik op de lekdijk. Ondertussen is er bijna 200 km weg onder me doorgedraaid, maar op de dijk kan ik nog altijd boven de 40 km/uur rijden. Bij Bergstoep zie ik vanaf de dijk dat de pont aanmeert. Ik hoop dat de schipper mij ook gezien heeft en zet nog extra aan.
Als ik de helling afkom is er inmiddels een meter water tussen kant en pont. Gelukkig is de schipper zo aardig de motor in zijn achteruit te zetten en mij nog even op te pikken. Dat scheelt gauw weer een kwartier. Vanaf Bergstoep naar huis rij ik lekker uit. Om kwart voor zeven sta ik weer achter in de tuin. Deze dag 220 km met een gemiddelde van 29,8 km/uur op de teller in de Quest.

Liever Liggend en Cycle Vision in het nieuws

Ter promotie van diverse ligfietsactiviteiten heb ik getracht een leuk stuk te schrijven voor de krant. Vandaag heeft de AD Groene Hart mijn verhaal gepubliceert.



Helaas zijn enkele zinnen weggevallen. Zo benoemde ik in mijn originele tekst nog het gemak waarmee op de ligfiets grote afstanden zijn af te leggen en had ik een uitnodiging opgenomen voor Questrijders die volgend jaar mee willen rijden met de Noordzeeroute. De AD-redactie heeft echter door de tekst iets te redigeren het verhaal toch mooi, passend weergegeven.

Quest trapt door

Na de vroege zwemtraining van gisterenmorgen, een bakkie koffie en een uurtje rust, besluit ik op pad te gaan met de Quest.
Ik rij over Gouderak en pak daar de pont Moordecht. Bij Waypoint informeer ik snel even naar de fietsrouteplanner. Maar de cd komt pas eind juni in de winkel.
Ik vervolg mijn koers richting Zevenhuizen en volg daar de Rotte.
Vlak voor het einde van het fietspad duikt links een smal bruggetje op.
Iets te snel schakel ik het voorblad naar het kleinste blad om de brug nog te kunnen nemen. Helaas mijn enthousiasme is te groot en de ketting vliegt van de tandwielen.
Voorzichtig help ik hem weer op zijn plaats en kan verder rijden.
Het pad langs het water voert ver door, maar blijkt te eindigen in de stad. Dit had ik niet voorzien en noodgedwongen moet ik nu dwars door Rotterdam heen.
Enige charme heeft dan toch nog de passage over de Erasmusbrug. Om de stad uit te komen volg ik borden richting Dordrecht. En even later kan ik weer door polderlandschap snelheid maken. Nu blijkt echter dat de Quest steeds doortrapt in hoge versnellingen. De ketting slaat geregeld door over de achtertandwielen. Dit rijdt niet prettig en driftig begin ik aan de verstellers van de achterderailleur te draaien.
Na vele posities te hebben geprobeerd en zelfs de kabel losgehaald te hebben, kom ik er achter dat dit niet helpt. Uiteindelijk kom ik na 95 km thuis.


Ik besluit direct maar een mailtje naar Velomobiel te sturen om te horen of zij ideeën hebben ten aanzien van dit euvel. Nog geen 10 minuten later reageert Ymtje al met enkel tips. Prima zeg, wat een service! Voor die dag is het mooi geweest, maar op zondag ga ik verder op onderzoek naar de veroorzaker van het probleem.
’s Middags begin ik met nogmaals de derailleur opnieuw in te regelen. Het probleem blijft echter bestaan. In opwelling bedenk ik me dat ik de ketting laatst wel erg vet vond en vraag me af of dat de oorzaak kan zijn. Met schone doeken de ketting poetsen levert in ieder geval zwarte lappen en handen. Na enkele rondgangen van de ketting valt mijn oog op een kromme schakel. Waarschijnlijk is door mijn abrupte actie van gisteren de ketting iets ontzet.


Na kort wikken en wegen ga ik over op het inzetten van een nieuw stukje ketting. Een klein uurtje later zit alles weer op zijn plek en ben ik klaar voor een testrit. De operatie blijkt geslaagd, Quest 239 rijdt weer als nieuw. En zo hoort dat ook na een kleine drie maanden en 1500 km op de teller.