Winter in aantocht

Hagel en sneeuwbuien slaan tegen de ramen en de thermometer steekt maar net boven het vriespunt uit. De warmte in huis nodigt meer dan de koude, glibberige paden buiten.
Ik heb me achter de computer genesteld en vind nu eindelijk tijd om belevenissen van de laatste maanden aan mijn blog toe te vertrouwen.

Na verslaglegging van de zomervakantie in Zweden en een korte aankondiging van de nieuwe vertrekdatum van de NSCR-expeditie (1 juni 2009) heb ik me al een tijdje stil gehouden. Conditie bouwen met fietsen en zwemmen en daarnaast werken vragen tijd en energie en het bloggen is er daardoor bij in geschoten.
Met de winterse taferelen buiten blik ik daarom nu terug op enkele mooie ligfietsavonturen.


In het laatste weekend van augustus heb ik samen met Petra, enkele andere liggers en vele wielrenners meegereden met de Ride for the Roses. Dit jaarlijks evenement ten gunste van de kankerbestrijding werd dit jaar op zondag 31 augustus gereden in Zeeland. Ons besluit mee te rijden namen wij echter pas de vrijdagavond er voor. Met wat speurwerk op internet, rondbellen en enig geluk konden we toch nog twee startkaarten bemachtigen. Op zondagochtend ging de wekker om 5.30 uur. De fietsen stonden al vanaf zaterdagavond in de auto (even geen Quest, maar Fujin en Hurri) en wij waren na een ontbijt snel op pad. Om de startkaarten op te halen moesten we om half acht in Goes zijn. Na bij twee adressen een kaart te hebben gekocht, vonden we even rust bij de startplaats in de Zeelandhallen. Een kop koffie en veel geduld verdreven de wachttijd tot de start. In comité met enkele andere liggers hebben we de 100 km tocht gereden. Een unieke belevenis om met 8000 fietsers over afgezette snelwegen te mogen rijden. Het tempo lag weliswaar hoog, maar in de menigte konden we goed meekomen. Met veel plezier denken wij terug aan de gehele entourage, de temperatuur van zo’n 28 graden en ultieme windstilte.


In het eerste weekend van oktober hebben wij ons eerste Herfsttreffen beleefd. Dit ligfietsevenement in Huizen is een gezellig samenkomen van liggers uit het hele land.
Op vrijdag zijn we met z’n drieën naar het kampterrein met blokhutten gefietst. De verhalen over Marcel en zijn onfortuinlijke terugreis vanuit Giessen drukten een stempel op de middag. ’s Avonds hadden we gezellig een BBQ-en en wisselden we sterke en slappe verhalen over (uiteraard) ligfietsen uit. Op zaterdag een rustige tocht en een heerlijke wrap-maaltijd bij terugkomst. Daarna natuurlijk nog vele gezellige uurtjes.
Op zondagmorgen weer naar huis. Petra en Ries tot Hilversum i.v.m. regen en tegenwind. Jan (zaterdag gekomen)en ik gewoon tot Gouda door de regen. Zo’n Quest gaat toch niet in de trein en bovendien zit ik er aardig droog in. Al met al ondanks slechte voorspellingen twee dagen droog en één dag nat gereden en de kilometerteller weer 200 km doorgedraaid.


Eén weekend later volgde de Ballast-Nedam wielerronde vanuit het mooie Nijverdal.
Speciaal voor dit weekend heb ik de Quest gepoetst en opgepimpt met stickers.
Petra en ik hebben er daar ook maar weer een heel weekendje van gemaakt.
Dit keer met overnachtingen in de StayOkay te locatie Nijverdal - een aan te raden accommodatie!
Op vrijdag ben ik alleen van Gouda tot Apeldoorn gefietst. Na 100 km en 4 uur later stond ik op het tussenpunt en daar was Petra ook net aangekomen met de trein.
Na een lunch op het plein zijn we samen 50 km doorgereden naar de StayOkay.


De zaterdag heb ik met de Quest meegereden in de wielerronde. Een leuke ervaring zo tussen en achter al die wielrenners. En best flink aanpoten. Na elke bocht de Quest weer op 38 km/uur zetten gaat toch zwaarder dan met de racefiets. Maar goed eenmaal op snelheid is het freewheelen. Hoewel het toetje, de Holterberg, best ploeteren was. Omhoog met 6 km/uur en flink zweten bij een buitentemperatuur van (echt waar) 25 graden in oktober. Omlaag daarna haast vanzelf en met oplopende snelheid tot 70 km/uur echt kicken.
Uitgeput gedoucht en lekker veel gegeten in de jeugdherberg. En daarna vroeg te bed.
Op zondag de wekker om 7.10 uur. Ontwaken, inpakken, ontbijten, fietsen pakken en start van de terugreis. Petra wilde er nu helemaal voor gaan. Dus een hele dag fietsen door afwisselend landschap. Nijverdal naar Gouda is toch 150 km!
Totaal dat weekend 150 heen, 125 rond en 150 terug. Ofwel een mooie 425 km in drie dagen. Dat is voor herhaling vatbaar als training voor volgend jaar!


Na de belevenissen van voorstaande weekenden zijn de weken wat minder avontuurlijk verlopen. Een tochtje op de Fujin met Liever Liggend en enkele soloritten met de Quest noteren niet echt veel kilometers op de tellers.

Mijn voorbereidingen op de Noodzeeroute zet ik langzaam maar gestaag wel voort.
Na een dag spullen verzamelen en wegen, heb ik een paklijst met gewichten. De grote vraag is nu: wat mag mee en wat blijft thuis? Het totaalgewicht is nu namelijk nog veel te hoog, terwijl door mij gewenst notebook nog niet eens meegewogen is.
Op de Bike Motion beurs ben ik wezen snuffelen naar lichtgewicht equipement en ander handigheidjes. Banden, tassen, opbergbidons, etcetera… genoeg om nog uit te zoeken.
Van een enthousiast fietser en GPS liefhebber heb ik een bestand voor de GPS gekregen met de complete NSCR, inclusief vele campings langs de route. Dankbaar voor de vele uren werk die hij me bespaart, hoef ik nu alleen nog maar de route door te nemen en uit te zoeken hoe ik 51 tracks op sla in de GPSmap60CX of meeneem op een notebook.
Met Hans komt het overleg over de voorbereidingen inmiddels op gang. Werving van mederijders staat op een laag pitje. Vervent Quest-rijders zijn volgens mij allemaal op de hoogte van de expeditie, maar velen ontbreekt het aan vrije dagen voor de lange trip. Alleen Marcel staat nu op nominatie mee te rijden. Herstel van zijn kwetsuur, heropbouw van voldoende conditie en uiteraard vermeend gemis door Wendy (Petra is al aan het idee gewend, maar zal me ook best missen) staan hem nog in de weg. Hopelijk komt het allemaal goed en mogen Hans en ik hem verwelkomen in het team.
De winter zal het leren…………………

Nieuwe vertrekdatum

Na een geweldig feest ter ere van Hans zijn veertigste verjaardag en na afweging van voors en tegens, hebben Hans en ik besloten de vertrekdatum van de NSCR een maand te verleggen. De nieuwe vertrekdatum vanaf mijn startplaats wordt 1 juni 2009. Hans zal enkele dagen later in het hoge Noorden aanhaken.

Overigens blijft eerdere uitnodiging geldig:
Welke sportieve velomobiel rijders durven het aan om in juni en juli 2009 de Noordzeeroute te rijden?
Totaalafstand ca 5500 km. Dagafstanden 50 km (bergen) tot 150 km (vlak en wind mee), met gematigde koerssnelheden.
Meerdere (toeristische) rustdagen. Overnachtingen in tent en eenvoudige onderkomens.
Ervaring met fietsvakanties is wenselijk. Groepsamenstelling, 2 tot 4 personen, na prettige kennismaking.

Er kunnen nog aspiranten (ca 30 - 50 jr) meerijden na positieve ballotage van Hans en mij!

Zweden op z'n best

Onze zomervakantie begint als ik vrijdag 18 juli ‘s middags thuis kom. De dag ervoor is nog juist op tijd de nieuwe auto geleverd. Om onze ligfietsen in de auto te vervoeren, maak ik samen met Petra een plank met uitsparingen voor de fietswielen. Het is passen, meten, zagen en vijlen, maar uiteindelijk kunnen de fietsen goed achterin de auto staan. Al onze overige vakantiespullen leggen we naast de fietsen in de auto.
Ons plan anderhalve week met de ligfietsen rond te trekken in Zweden en een week op een camping bij te komen kan in uitvoering.
In twee dagen rijden we via snelwegen en over tolbruggen door Denemarken naar Zweden.
Bij aankomst in Zweden breekt het mooie weer door. De voorspellingen tonen twee weken schitterend weer met temperaturen van 25 tot 30 graden.
De eerste vakantiedag in Zweden maken we per fiets een verkenningstocht vanaf de camping.
Op woensdag 23 juli laten we onze auto en overbodige spullen achter en vertrekken voor een negendaagse rondreis door Halland en Smaland.
De route voor deze reis heb ik thuis in de GPS gezet en we laten ons onderweg verrassen door wat we allemaal tegenkomen.


Om de autowegen te vermijden, gaat de route over smallere wegen. Na verlaten van de hoofdwegen blijken deze smallere paden veelal half verharde paden met grind te zijn. Goed te begaan met de ligfietsen, hoewel op hellingen met veel grind onze banden wel af en toe slippen.
De paden gaan door mooie natuurgebieden. Bossen waar tussen gekapte bomen en wortelrestanten en steeds weer aanblikken van meertjes. Onderweg wel veel kleine dorpjes, maar weinig plaatsen waar we koffie kunnen drinken of wat kunnen kopen.
We rijden twee dagen door het binnenland van Zweden richting de kust en overnachten die dagen in stuga’s . Op onze derde fietsdag treffen we veel asfalt en tussendoor slechts kleine stukken half verharde wegen. Het landschap wordt steeds vlakker, we zien meer landbouwgrond, weilanden en bebouwing en er komen meer fietsers op de weg. ’s Middags bereiken we de kust en koersen naar onze camping aan het strand. Hier zetten we voor de eerste keer in deze vakantie onze tent op.
De drie volgende dagen vertoeven we aan de kust. Relaxed volgen we de Zweedse Ginstleden, een met bordjes aangegeven fietsroute . Onderweg genieten we van mooie uitzichten over de zee; met afwisselend ruige rotspartijen en dan weer zandstrand. We doorkruizen leuke toeristische dorpen en verbazen ons over de vele honderden op elkaar gepropte strandhuisjes. En uiteraard houden we hier regelmatig tussenstops voor koffie op een terras of picknicklunches in de natuur.


Het weer blijft ons goed gezind en we vermaken ons ook met de tent op de campings prima. Veelal zijn er een mooie keukens voorhanden, waar we zelf kokkerellen. Een enkele keer koken we op onze brander voor de tent en eenmaal laten we ons verwennen bij een pizzeria.
De supermarkten in Zweden zijn niet talrijk aanwezig, maar wel goed geoutilleerd. Zonder problemen kunnen we op de hele route steeds goed inslaan voor onderweg en op de camping.

De zevende dag van onze expeditie verlaten we de kust om met een omweg door de binnenlanden in drie dagen terug te rijden richting onze auto. Al na zo’n vijftien kilometer merken we de verandering in het landschap. De bossen zijn weer aanwezig en de hellingen worden steiler. Hier is meer inspanning nodig dan aan de kust. En hoewel we soms gewoon op doorgaande autowegen moeten rijden, is het wel veel rustiger en blijft de natuur mooi. In dit deel van de route spotten we in totaal zelfs vijf herten.


De laatste fietsdag laten we onze tent met veel spullen achter en gaan licht bepakt op weg naar ons startpunt. ’s Middags om half één staan we op de pont bij de eerste camping en worden naar de overkant gebracht. Naast de parkeerplaats op een picknickbank met uitzicht over het meer eten we onze lunch. Daarna rijden we de auto naar de parkeerplaats. De fietsen en andere bagage laden we in en dan keren we terug naar onze tent.

De weerprofeten hebben een omslag aangekondigd. We kiezen daarom voor een luxe stuga om nog enkele dagen te relaxen.
Vijf dagen later keren we huiswaarts. We kijken terug op een geslaagd avontuur in Zweden.

Onze fietsroute:


Woensdag 23 juli: 74 km van Bolmsö Island naar Bökhult
Donderdag 24 juli: 51km van Bökhult naar Markaryd
Vrijdag 25 juli: 69 km van Markaryd naar Mellbystrand
Zaterdag 26 juli: 85 km van Mellbystrand naar Falkenberg
Zondag 27 juli: – rustdag -
Maandag 28 juli: 84 km van Falkenberg naar Åsa
Dinsdag 29 juli: 52 km van Åsa naar Örby
Woensdag 30 juli: 80 km van Örby naar Hestra
Donderdag 31 juli: 58 km van Hestra naar Bolsmö Island

Onze foto’s: http://picasaweb.google.com/ligfietsalbum/FietsvakantieMetDeLigfietsDoorEenStukjeVanZweden

Rondje Zeeland 220 km

Lange tochten met de Quest rij ik het liefst met een klein briesje en start ik met veel wind bij voorkeur met een lang traject tegen de wind.
De weerprofeten voorspellen voor vandaag droog weer, maar wel met een tot kracht vier of vijf aanwakkerend zuidwesten wind.
Om inderdaad met tegenwind te kunnen beginnen, richt ik mijn eerste traject langs Rotterdam richting de Nieuwe Waterweg.
Dat lijkt me een mooie start voor een Rondje Zeeland.
Op het web heb ik diverse snelfietsroutes gevonden en met mijn routeprogramma en enkele tussenvoegingen heb ik deze gekoppeld tot een lange track.
Vanuit huis rij ik langs de Rottemeren door Pijnacker naar Delft. Ik ben niet bekend met fraaie overgangen ter plaatse van de A13 en kruis dus dwars door de stad. Aan de andere kant koers ik richting Schipluiden en vanaf hier over een mooie polderweg langs de vaart naar Maasland. In het dorp zie ik in een flits een terras met een groepje wielrenners. Dat moet wel garant staan voor goede koffie en appeltaart, dus zonder lang nadenken ga ik in de remmen en strijk neer aan een tafeltje. Na de eerste vijftig kilometer smaakt deze koffie met gebak voortreffelijk.


Vanaf het restaurant naar de pont is nu een klein stukje. Met enige omzwervingen kom ik dan ook al snel aan het water. De veerboot ligt aan de overkant en voordat ik daar uiteindelijk ook ben zijn er weer twintig minuten voorbij. Via Rozenburg schamp ik de Europoort om over de Harmsenbrug het eerste eiland op te rijden. Bij de brug pak ik mijn camera om een plaatje te schieten van de kolossale betonnen windvangers. Een meid op skates doet hetzelfde, maar richt haar camera in andere richting om mij, de Quest of allebei vast te leggen.
Mijn track voert verder over heel rustige Zeeuwse paden. Over de Haringvlietsluizen en langs Ouddorp bereik ik na 95 km de Brouwersdam. Op het oude, vertrouwde surfstekkie strijk ik neer voor een korte pauze. Genietend van de heen en weer flitsende surfers en van mijn boterhammen komen mijn spieren weer even tot rust. Een voorbij lopende surfer oppert dat ik er ook maar een zeiltje op moet zetten en dat had ik zojuist ook per sms vernomen.


Een twintig minuten later klim ik weer in de fiets en om half twee richt ik mij, toch maar zonder zeil, op het einde van de dam. Hier sla ik links af richting Brouwershaven en begint de terugtocht met de wind op de staart.
Over uitgelezen Questpaden kom ik bij de Grevelingendam. Bij de sluizen halverwege moet ik stoppen omdat er net geschut wordt. Dat duurt wel even want de schippers op het water zijn het niet echt met elkaar eens. Na 125 km is dit voor mij niet zo´n punt en eet ik kijkend naar de boten rustig mijn appel. Ik vervolg over Oostflakkee en steek via de dam de Volkerak, het Haringvliet en het Hollandsch Diep over. Via Strijen leidt de dijk me naar de Kiltunnel. Bij de ingang staat een snelheidsverbod voor fietsers, maar ik kan er niets aan doen dat de teller van de Quest zonder trappen toch op 65 km/uur komt te staan. Met de klim uit de tunnel schiet de kramp in mijn bovenbeen. Er zit niets anders op dan na 175 km een paar rondjes om de fiets te lopen. Gelukkig helpt het en kan ik rustig weer verder trappen. Ondertussen ben ik op bekend terrein en vind gemakkelijk mijn weg naar de watertoren in Dordrecht. Haast traditiegetrouw zoek ik het terras op en vul mijn energie nu aan met twee cola en een ham kaas tosti. Toevalligerwijs is Monic ook bij de watertoren. Ze vraagt me of ik voor de winkel kom. Dit is natuurlijk niet zo, want ik weet dat de winkel normaal alleen de eerste zondag van de maand open is. Monic helpt een groepje fietshuurders van hun spullen af en daarna maken we een praatje. Uiteindelijk verlaat ik de winkel toch met twee nieuwe binnenbanden en zet me schrap voor de laatste 35 km. Door bekende polder arriveer ik op de lekdijk. Ondertussen is er bijna 200 km weg onder me doorgedraaid, maar op de dijk kan ik nog altijd boven de 40 km/uur rijden. Bij Bergstoep zie ik vanaf de dijk dat de pont aanmeert. Ik hoop dat de schipper mij ook gezien heeft en zet nog extra aan.
Als ik de helling afkom is er inmiddels een meter water tussen kant en pont. Gelukkig is de schipper zo aardig de motor in zijn achteruit te zetten en mij nog even op te pikken. Dat scheelt gauw weer een kwartier. Vanaf Bergstoep naar huis rij ik lekker uit. Om kwart voor zeven sta ik weer achter in de tuin. Deze dag 220 km met een gemiddelde van 29,8 km/uur op de teller in de Quest.